வலிக்கத்தான் வலிகள்

புத்திக்கு தெரிவதெல்லாம்
நம் மனதிற்கு புரிவதில்லை
சரியே
ஆம்
இழந்தாலும் விடுவதில்லை
முடிந்தாலும் நிறுத்தவில்லை
நினைவுகளால் வதைப்பதும்
இறந்த நிஜங்களை மீண்டும் விதைப்பதும்
சுகமான வலி என்று கவிஞர் கூறினும்
வலிக்கிறதே வாழ்வே சலிக்கிறதே

pen தோழி

என் இனிய pen தோழியே
என் தோழியாய் பின் நின்று
என் வார்த்தையின் வளமை கண்டு
என் மீது உரிமை கொண்டு
என் எழுத்தை செதுக்கி
என் ஆற்றல் பெருக்கி
எனை ஆக்கினாய்
எழுத்தாளனாய்
என் தோழியாய் நீ இருப்பதினும்
என் pen தோழியாய் இருப்பதில்
இறுமாப்பு கொள்கிறேன்
:)

பாவம் முதிர் கன்னிகள்

காதலித்து பார்த்தேன்
காதலில் தோல்வியுற்றும் பார்த்தேன்
களங்கமிலா உள்ளம்
என் மேல் காதல் கொண்டும் பார்த்தேன்
இன்று
கல்யாண சந்தையில் கால் கடுக்க நிறுத்த பட்டேன்
பல் பிடித்து பார்க்கும் சிலபேர்
என் purse பிடித்து பார்க்கும் பலபேர்
நோகா நெஞ்சில் நயவஞ்சகமாய்
வஞ்சகமாய் உல் செலுத்தும் வெகு பேர்
என் சொல்வேன் இச்சந்தை
எனை விற்க என்ன யுக்தி செயகுமோ
பாவம் முதிர் கன்னிகள்

என்

அன்றோ..
வலித்தது பசித்தது
தவித்தது துடித்தது
இனித்தது கசந்தது
இயற்கையில் என் மனம் லயித்தது
உள்ளத்தின் ஓசைகளை என் உள்ளங்கை அறிந்தது
நெஞ்சத்தின் ஆசைகளை என் நகக்கண்ணும் உணர்ந்தது
இன்றோ.
வழியுமில்லை வலியும்மில்லை
செவி கேட்கும் ஒலிகள் என் செவியோடு மறைந்தது
கவி பாட தூண்டும் எண்ணம் என்னுள் கல்லறை கட்டி புகுந்தது
மாற்றமா இது ஒரு இடை நிலை தோற்றமா
தோணவில்லை

குடை மீது கோபம்

துளிகளை அணிகலாக்கி
கார்மேகத்தை உடையாய் கொண்டு
கவர்ச்சியாய் நடனம் ஆடும்
அக் கார்குழல் மழை அழகியின்
உருவத்தை மறைக்கும் இந்த
குடை மீது எனக்கு கோபம்

எழுத சொன்ன இதயத்திற்காய்

இறந்து போன இதயத்தில்
இரு சொட்டு எண்ணெய் விட்டு
இரு மடங்காய் ஒளி கொடுத்தாள்
என் மனம்
மறந்து போன வார்த்தைகளை தன்
அன்பால் கறந்து சேர்த்து கவிதை ஆக்கியவள்
எழுத சொன்னால் என்னை
இயங்கியவற்றை எழுதிய நான்
இன்று இயங்க மறுக்கும் என் இதயத்தை பற்றி எழுத முயல்கிறேன்

தமிழ் பெண்ணின் அழகு

வகுடெடுத்து வரியா வளப்பான கருங்கூந்தல் அதில்

வண்ணமில்லா வெள்ளை மலர்கள் வீற்றிருந்தது அழகாக

படிவாய் படர்ந்த அந்த பச்சை வண்ண மேலாடை

படபடக்கும் பட்டாம் பூச்சி இமைகள்

இனிக்கின்ற இதழும்

கேள்வி குறி போன்ற செவியும்

அட

வள்ளுவனாய் பிறப்பிருந்தால் இவளை இருவரியில் வடித்திருப்பேன்

பாரதியை இருந்திருந்தால் அழகு தமிழ் இசையாய் இசைத்திருபேன்

உறக்கத்திற்கு இல்லாமல் போன இரக்கம்

உறக்கதிருக்கு இல்லாமல் போனது என் மேல் இரக்கம்

ஏன் இந்த அரக்க குணம் ?

பிறக்கத்தான் தெரிந்தது வழி

பிறக்கும் தான் புரிந்தது

வருத்தமா இல்லை வாழ்வில்

திருத்தமா தெரியவில்லை

நினைத்து பார்த்தேன்

கிறக்கம் தன வருகிறது

இன்பம்

தனியே நின்றிருந்தேன்

புல் வெளியின் விளிம்பு

நதிக்கரை துவக்கம்

பாதம் புல்லின் மேல்

விரலோரம் நதி நீர் ஈரம்

இமை உயர உயர்ந்தது

விழி வியப்பில் விரிந்தது

இயற்கையின் இன்பம் எத்துனை

புல் தரும் பாதத்தில் சுகம்

நதி கொடுக்கும் இதம் நுனி நரம்பில் ஒரு ரகம்

அந்நொடி

உணர்ந்தேன்

இன்பத்தின் உச்சம்

inbam

தனியே நின்றிருந்தேன்

புல் வெளியின் விளிம்பு

நதிக்கரை துவக்கம்

பாதம் புல்லின் மேல்

விரலோரம் நதி நீர் ஈரம்

இமை உயர உயர்ந்தது

விழி வியப்பில் விரிந்தது

இயற்கையின் இன்பம் எத்துனை

புல் தரும் பாதத்தில் சுகம்

நாடி கொடுக்கும் இதம் நுனி நரம்பில் ஒரு ரகம்

அந்நொடி

உணர்ந்தேன்

இன்பத்தின் உச்சம்

ஊசி முனை
உன் வார்த்தை
உரசியது உரிமையாய்
காற்றுப்பை
என் உள்ளம்
வெடித்ததடிவெறுமையாய்