திருமணம்

பொருளாதாரத்தின் விளம்பரமாய்
இன்று திருமணம்
இரு மனங்கள் ஒருமிக்க
இயற்கை அதன் துணை நிற்க
பெரியவர் சிறியவார் வாழ்த்து பாட
பெண்ணவளின் கை பிடிக்கும் பேரின்ப
நிகழ்வதை இன்று
அழைப்பு இல்லாமல்
ஆடம்பரஆடைகளில்
பொன் நகை குறைந்து
புன்னகை அழிந்து
உறவுகள் இல்லாமல்
உணவருந்த கையேந்தும் அவலத்தோடு

பெரியவர்கள் பாதம் தொட்டு
ஆசி பெற்ற காலம் விட்டு
கை குலுக்கும் கட்டி அணைக்கும்
கலாசாரததினால் கட்டுண்டு
திருமணத்தின் உண்மை தன்னை
மனத்துக்குள் புதைத்து விட்டு
வெறுமையாய் இருவர் சேரும்
ஒரு இயல்பான நிகழ்வாய் இன்று திருமணம்

சினிமா

வெள்ளை திரையில்
வண்ணப் படம்

விரல்களில் விததைகள்
விழிகளில் தீப்பொறி
கண்ணசைவில் காதல்
கைப்பிடித்தால் கல்யாணம்
கனவினில் காதல் பாடல்
கடைசியில் காணும் சுபம்
நிஜத்தில்நடக்காததெல்லாம்
நிழல் படத்தில்

இரண்டு மணி நேரத்தில்
இனியதொரு வாழ்வை
இன்ப துன்பம் கலந்து

20 ரூபாய் செலவில் காட்டும்
கனவு தொழிற்சாலை
சினிமா

மன்னிப்பு

கண்களில் ஈரத்தொடு
நெஞ்சினில் பாரத்தொடு
அவளிடம் சொன்னேன்
என்னை மன்னிப்பாய
அவள் ஈரத்தின் மேல்
அனலை மூடி
அதில் என் அன்பை வாடி
உயிரோடுஇட்டாள் சிதையில்

எரியவில்லை என் மனம்
என்னிடம் தான் இல்லையே என் மனம்
அவள் நெஞ்சம் எரியும் என்று
எரியும் தீயிலும் கண்ணீர் சிந்தினேன்

சாதி

சாத்திரத்தில் சொல்லவில்லை கோத்திரம் பார்க்க வேண்டுமென்று
சூத்திரர்கள் பிராமணர்கள் என்றும் ஒரு பிரிவும் இருக்கவில்லை
படைத்தவையும் பிரித்து வைத்து படைப்புகளுள் வெறுப்பை வைத்து
மணங்களெல்லாம் ரனங்களாக்கும் அவனமான சின்னமாய்
சாதி
கிளப்பும் பீதியை அடியோடு அழிக்க வேண்டும் இல்லயெல் மீதம் இருக்கும் மனிதரும் வாதம் செய்தே வாழ்வழிந்து போவார்

காதலே

முத்தத்தின்
சத்தத்தினை
நித்தமும்
என் சித்தத்தில்

ரீங்காரமாய்
ஆங்காரமாய்
ஓங்காரமாய்

இசைத்து
எனை அசைத்து
உயிரில் பசையாய்
என்றும் நிலைத்து

என் பாவத்தை
கோபத்தை
தாபத்தை

குணமாக்கி
ரணமான என் உள்ளம்
மிதமாக இனி துள்ளும்

விதமாக என் வாழ்வை
வளம் ஆக்க வந்த
நீ
உருவத்தை மறுத்து விடும்
உலகுஆளும் கடவுளை போல்
என்னுள் வர மறுக்கிறாய்
என்னை உன்னுள் கரைக்க முயல்கிறாய்

குருடனின் வெளிச்சம்

திசை இலா பட்டம் போல
இசை இலா குழல்கள் போல
பசி இலா வயிறு போல
ருசி இலா கனிகள் போல

நோக்கில்லா வாழ்வை வாழ்ந்து என்
போக்கினை மறந்து விட்டேன்

விழிகளை இழந்த பின்னே
விடியலை வேண்டி நின்று

முடிவிலா பாதை தன்னில்
என் பயணத்தைத் தொடருகின்றேன்

குருடனின் வாழ்வின்
கும்மிருட்டு வெளிச்சம் போல்
வெளிச்சத்தை தேடி விழியின்றி அலைகின்றேன்

எனது சென்ற வருட நட்பு

ஒரு வருடம்
பல மாதம் முன்
ஓரிரவு நேரம்
புகை வண்டி நிலையம்
அவள் வந்தாள்
வழி கேட்டாள்
வழி சொன்னதன் பதிலாக
நட்பை தந்தாள்
திரும்பி பார்த்தால்
ஓடியது ஒரு வருடம்
வாழ்க்கையின் வேகம் தான் எத்துனை
அவளிடம் கேட்டேன்
இது நட்பா இல்லை
அதையும் தாண்டியாத என்று
கட்டாயமாக மறுத்தாள்
சற்றே கடிந்து கொண்டாள்

அப்பொழுதுதான்
உணர்ந்தேன்இது நட்பின் உயர்ந்த நிலை என்று

பூரிக்கிறேன் என் நட்பை கண்டு
புன்னகைகிறேன் என் நண்பியை கண்டு
அனைத்தையும் சொல்வாள்
அன்பினால் கொள்வாள்

எனக்குள் இருந்த என்னை
எனக்கே உணர்த்திய
என் அன்பு நண்பியே

காலம் நம்மை பிரிக்கலாம்
வேலையால் விட்டு விலகலாம்
நமக்குள் இருக்கும் இந்த நட்பு
கலக்கும் காற்றுடன் இந்த உலகெல்லாம்

கவலை

பசிக்கவில்லை
தூக்கம் வரவில்லை
தனிமை இனிமையானது
இரவு நீண்டது
பகல் முடிய மறுத்தது
உலகம் சுழியாய் தோன்றியது
மேகம் நகரவில்லை
மரங்கள் அசையவில்லை
நண்பர்கள் காதல் என்றார்கள்
அப்பாவிகள்
இது கவலை என்று கூட
கண்டறிய இயலாதவர்கள்

விட்டு செல்கிறேன்

இடமான குளிர்
இன்பமான இரவு நேரம்
மிதமான வெயில்
மெல்லிய இளங்காற்று
சாலையின் இரு மருங்கிலும்
அழகு மரங்கள்
விண்வெளியை நினைவூட்டும்
இரு சக்கர ஊர்திகள்
வனத்தில் பறக்க என்னும்
னர் சக்கர ஊர்திகள்
வீட்டுக்குள் எட்டி பார்க்கும்
ரோட்டின் புழுதிக l
பாதை முழுவதும்
பட்டாம் பூச்சிகள்
வீதி இரு மருங்கிலும்
வெள்ளை தேவதைகள்
விட்டு செல்கிறேன்
பூங்கா நகரத்தை

உலகம்

ஒரு வார்த்தை
ஒரு பார்வை
ஒரு நொடி
ஒரு மூச்சு
ஒரு காதல்
ஒரு சிரிப்பு
ஒரு ஊடல்
அவளுடன்
இதுதான் என் உலகம்

மனம்

சுவைக்கும் நாக்கு
நுகரும் மூக்கு
அணைக்கும் கரங்கள்
நடக்கும் கால்கள்
பார்க்கும் விழிகள்
கேட்கும் செவிகள்
பேசும் வாய்
யோசிக்கும் மூளை

என்று அனைத்து உறுப்புக்கும்
உருவம் கொடுத்த ஆண்டவன்
மனதுக்கு உருவத்தை கொடுக்கவில்லை
யோசித்தேன் ...........

நாக்கையும் மூக்கும்
வாயையும் விழியையும்
தன் கட்டுக்குள் வைத்து இருக்கும் manam
கடவுளின் நிகர்
எனவே உருவத்தை அழித்துவிட்டான்
உவமையாய் உலவ வைத்தான்